Bij het veranderen van de huiskamer van een kunstliefhebber, wordt snel duidelijk dat het kunstwerk dat er nu hangt, niet meer tot zijn recht komt qua kleur en compositie. De vraag is natuurlijk wat kun je beter doen. Het schilderij leidend laten zijn en daarop het interieur afstemmen of voor een totale metamorfose gaan.
Na wat speurwerk op mijn website ontdekt mijn opdrachtgever iets moois en wil iets in die sfeer. Het proces gaat voor mij nu heel anders in zijn werk. Normaal maak ik een kunstwerk en kijk met de kunstliefhebber of het een klik heeft. Nu moet ik iets passends maken bij de wandstructuur en de kleuren. Een proces met denkwerk en restricties wat betreft formaat (40 × 80 cm), kleur en onderwerp. Ik vind het een leuke uitdaging en ga aan de slag.
In dit schilderij vertel ik een verhaal en nodig ik je uit om met mij mee te kijken en details te ontdekken. Natuur, kleur, vorm en beweging komen samen in een uitbundige compositie. Links op het doek schilder ik de structuur van tere, bijna transparante bloemen en fijne takken, rechts en onderin laat ik juist een overvloed aan ronde vormen zien. Daartussen vloeien warme aardetinten samen met groen, blauw, paars, goud en zachte zandkleuren.
De grote en kleinere ronde vormen lijken bijna als luchtbellen over het doek te zweven. Sommige zijn helder en doorschijnend, andere hebben meer diepte door de reflectie. Het is fragiel en krachtig, licht en donker en steeds in beweging. Je blik kun je steeds op iets anders richten.
Eerst zie je misschien de grote bloem links of vallen je juist de grote ronde vormen op aan de rechterzijde. Vervolgens ontdek je de kleine takjes, transparante cirkels en subtiele penseelstreken die bij een eerste blik nauwelijks opvallen.
De verschillende lagen verf geven het oppervlak structuur en diepte.
In dit schilderij probeer ik de natuur niet perfect of fotografisch weer te geven, maar gebruik ik losse lijnen, transparante lagen en onverwachte kleurcombinaties die het levendig maken. Het schilderij beloont daardoor langer kijken.
Je kunt de ronde vormen zien als zaden, vruchten, waterdruppels en zelfs als kleinere hemellichamen. Juist doordat ze niet volledig worden vastgelegd, blijft de interpretatie open. Het uitgebloeide fluitenkruid is het verbindende element tussen hemel en aarde. De luchtbellen vervliegen. De zaadjes van de schermbloemen worden meegenomen door de wind om ergens anders op te bloeien.
Waar natuur en verbeelding elkaar ontmoeten.
Reactie plaatsen
Reacties